Çocukluk Anılarım ve Boncuk



Hayvanları her zaman insanlardan daha çok sevdim. Bu her zaman önüne geçemediğim bir durum. Genel olarak insanları sevemiyorum. Hayvanlarla ilişkilerim çok iyiydi çocukluğumdan beri. Çocukluğumda filmlerdeki gibi bir hayatım vardı. Aydın'da müstakil, iki katlı çok hoş bir yerde oturuyorduk. Kocaman bahçesi vardı. Site şeklindeydi, etrafı hep müstakil evlerle doluydu ve en güzeli biraz ilerideki bir parkta papatya bahçesi vardı. Oradan gelir sanırım, en sevdiğim çiçektir papatya. Ama orada hatırladığım en güzel şey, belki de çocukça duygularla çok daha yoğun hissettiğim yıldızlardı benim için. Bahçeye açılan balkonumuzda kocaman bir kanepemiz vardı. Yazın her gece orada yıldızları izleyerek uyuyakalırdım ve annem beni yukarıya odama taşırdı. Hatta bir gece bu duruma çok sinirlenip annem beni odama geri taşıdıktan sonra geri inip balkonda uyumuştum.


Bir keresinde evden kaçmışım. Annemlerin ödü patlaşmış, beni sora sora papatya bahçesinde bulmuşlar. Alışkanlıklarım, en'lerimin çoğunu bu evde aldım ben. En sevdiğim çiçek papatya, hayatım boyunca en zevk aldığım ve huzur bulduğum şey yıldızları izlemek. En sevdiğim hayvan mı? Kedi.


Bu güzel evimizde bir kedimiz de vardı. İlk hayvanımdı benim. İnanılmaz güzel bir kediydi. Tüyleri oldukça parlak; beyaz, sarı ve siyah renkleri vardı. Adı Boncuk idi ve dişiydi. Çok oyuncu bir kediydi, iple koşarken arkamdan yakalamaya çalışırdı. Gece balkonda benimle yatardı. Oyuncu olmasının yanı sıra çoook zekiydi. Bir keresinde civciv almıştık iki üç tane. Onları diğer kedilerden korumaya çalışmıştı. Kulağının arkası yara olmuştu ama kısa zamanda iyileşmişti, annem iyileştirmişti onu. Daha sonrasında yine iple koşarken yavaşlamış olduğunu fark ettim. Hızlı koşamıyordu eskisi gibi. Sonra ortadan kaybolmaya başladı. Ara ara gidip gelirken en son 3 4 gün boyunca gelmedi. Çok endişelendik. Ama sonra tam üç yavruyla kapımıza geldi. Biri simsiyah, diğeri sapsarı, bir diğeriyse annesi gibi karışık renklerde minik minik kedicikler. Hepsine bir süre baktık. Bahçemiz hepsine yeterdi. Ama sonra Aydın'dan Denizli'ye taşınmak zorunda kaldık. Annemler kediyi götürmek istemediler. Çünkü apartmanda yaşayacağımız için kedi ve yavruları için uygun yer yoktu. Yavrularından da ayıramazdık onu. Ahh düşünürken, yazarken gözlerim doluyor. Bazen keşke o günlere geri dönebilsem diyorum. Zaman orada öylece dursa. Şimdi çok uzak bir rüya gibi her şey.


Sizin en çok şu zamana geri dönebilseydim dediğiniz bir vakit var mı? Peki hatırladığınız ve sizi etkileyen bir çocukluk anınız? Yorumlarda belirtiniz!


***
Not: Resim kendime ait değildir. Ne yazık ki o günlere dair pek fotoğraf bulamıyorum. Kendi kedime en benzerini bulup paylaştım internetten.
IG: @kayipfisilti

11 Yorum

  1. çok tatlıydı bunlardan hep yaz :) en sevdiğim zamanlar 5 ila 15 yaş arası oyun çağı işte :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler Deep, hayatımda yer edinen iki hayvan daha var. Onları da yazacağım :)

      Sil
  2. Haylaz bıdıklar, bende bahçede bakıyorum, bazen bir sürü misafir de oluyor. Mamayı bol tutmaya çalışıyorum. Hayvanlarda küsmek, darılmak, dertlenip hüzünlenmek gibi anlar pek olmuyor, hayliyle hep pozitivizm aşılıyor insana...

    YanıtlaSil
  3. Olmaz mııııı kuzumm olmaz mı? Çok anı var aklımda ahh şimdi oracıkta olsam ne hoş olurdu. Mesela ananemin kuzenimle beni en sevdiğimiz dondurmacıya götürürken giydiğ terliklerin çıkartığı sesi çok özledimmm. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ah evet, bazen bir ses, bazen bir tat ya da koku bizi alır eskiye, hatta hiç o zamana kadar aklımıza gelmemiş bir anıya götürür. Bu hissi severim. Terlik sesi, çok tatlı bir anı :)

      Sil
  4. Anılarını ne güzel yazmışsın. Çocukluk hep farklı ve unutulmaz geliyor insana. Kedilerden ayrılmana üzüldüm. Çocukken çok civciv bakardım ben de. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim, evet çok zor olmuştu ayrılmamız. Civcivlerimi de çok severdim :)

      Sil
  5. Doğma büyüme İzmirli'yim. Ben de bahçeli evde büyüdüm. Bahçemizde açılır-kapanır masa vardı. O masayı duvara dayar, resim kağıdını bantlar, ressamlar gibi başlardım boyamaya. 7-8 yaşlarımdayım o zamanlar. Hiç unutmam o boyadığım resimleri. :)
    Anılarınızı keyifle okudum. Beyninize, yüreğinize sağlık olsun.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim yorumunuz için. Sizinki de çok huzurlu, hoş geliyor kulağa. :)

      Sil
  6. Yaa ne zor olmuştur. Bu kadar sevdiğim çocukluk anım var mı bilmiyorum üzetin düşünmem lazım. Ama oğlumun seninki gibi güzel anıları olsun diye çok çabalıyorum.

    YanıtlaSil